Alle lerenden moeten hulp krijgen om goed te leren omgaan met uitdagingen in hun leven zoals gezondheid, geld, verkeer, sociale media, relaties of seksualiteit.

In onze huidige samenleving is het engagement van ouders in de opvoeding niet langer in elk gezin of elke samenlevingsvorm vanzelfsprekend. Met opvoedingsengagement bedoelen we de ontwikkeling van persoonlijkheid, zoals t voor het leren, sociale vaardigheden, waarden en normen, zingeving en attitudes. Deze elementen zijn essentieel om later volwaardig aan de samenleving deel te nemen. Wanneer die ontwikkeling tekortschiet, ontstaat kwetsbaarheid – niet alleen voor het individu, maar ook voor de samenleving als geheel. Omdat dit opvoedingsengagement nu onder druk staat, moeten andere instellingen een grotere rol opnemen dan vroeger. Het onderwijs is daarbij een logische partner. Dat veronderstelt wel een breed gedragen visie op de kerntaken van onderwijs. Mogelijk vraagt dit om een verschuiving van prioriteiten: van louter kennisoverdracht naar meer vormend onderwijs, waarin persoonlijkheidsontwikkeling centraal staat. Wat ook een impact heeft natuurlijk.

De 'basis', zijnde fundamentele waarden, normen en elementaire kennis waarover iedere volwassene moet beschikken om volwaardig te kunnen participeren aan de maatschappij, dient op jonge leeftijd bijgebracht te worden. Het onderwijs hier niet op voorzien, want ze zijn niet de 'eerste opvoeder'. Het onderwijs moet op een basis kunnen voorbouwen. M.a.w. er is een gedragen verantwoordelijkheid, vooral naar het gezin en de ouders (opvoeders).