Mensen moeten werk, zorg en bijleren kunnen combineren.

Ik schrijf dit vanuit een CLB perspectief en dus onderwijsperspectief. Wij kunnen niet alle zorgen van de maatschappij opnemen. Sommige zaken in zorg moeten dicht bij kinderen gebeuren en dat kunnen wij niet altijd garanderen. Er moet voldoende tijd zijn om een vertrouwensrelatie op te bouwen en veiligheid te garanderen en warme nabijheid is hierin een voorwaarde. Dit gaat vaak verloren in kosten efficiëntie. Dossiers moeten binnen een bepaalde tijd zijn afgerond, nazorg ontbreekt omdat re al andere lopende dossiers zijn en dit er op dat moment niet meer bij tussen kan. De hulpverleners voelen die druk, wat maakt dat leerlingen ook die druk voelen en dat gaat ten koste van de warmte en de nabijheid. Onderwijs kan dit nooit alleen oplossen, leerkrachten zijn geen maatschappelijk werkers of psychologen. Gespecialiseerde zorg bij specialisten, verbindende gesprekken binnen onderwijs.

Ik zei reeds dat het een maatschappelijke verantwoordelijkheid is. Om te kunnen handelen, moet je in staat zijn om te handelen. Sommige ouders, gezinnen hebben die competentie niet en is het ook zinloos om dit van hen te verwachten dat ze die ineens kunnen bereiken. Een gezin kan het ontbreken van een netwerk niet alleen oplossen, daar moet worden op ingezet. Het is niet hun probleem maar ons probleem. Als wij als maatschappij niet willen helpen, door vrijwilligerswerk, voldoende professionals of middelen vrij te maken, dan moeten we als maatschappij de gevolgen maar dragen. Hierin niet in investeren is onze toekomst te grabbel gooien en dat zal op nog meer plaatsen zichtbaar worden zoals bijvoorbeeld overvolle gevangenissen, Iedere gevangene is ooit een jongere geweest, Individueel kan er dingen mislopen, maar als het deze omvang heeft is dit het gevolg van niet gedetecteerde problemen tijdens de jeugdjaren. Kansen moeten uit heel de maatschappij komen.