Een sterke samenleving heeft aandacht voor mentaal welbevinden.

Onderwijs is geen psychiatrie, noch een therapeutisch centrum of een JAC. Ik zie vaak onhaalbare adviezen die door diensten worden uitgesproken en dan maar moeten toegepast worden in het onderwijs. Vaak zou dit individueel wel lukken. Voorbeeld als 1 iemand het advies zou krijgen om in time -out te gaan en onmiddellijk daaraan een gesprek te koppelen, zou dit geen probleem mogen zijn. Maar als 50 leerlingen datzelfde advies krijgen, zit je natuurlijk wel met een probleem. Externen zien vaak niet het geheel binnen de school en denken vanuit het individuele dat hun advies haalbaar is, maar zien niet dat door de collectiviteit dit niet haalbaar wordt, omdat ze daar geen zicht op hebben. Indien de maatschappij verlangt dat zoiets kan, moet er binnen onderwijs ook plaats en ruimte hiervoor worden gecreëerd en dus hierin in geïnvesteerd. Daarnaast zijn nabijheid, warmte, duidelijkheid en verbinden opdrachten die tot een onderwijstaak behoren, naast uiteraard kennisoverdracht.

Externe diensten moeten bij adviezen verder kijken dan de individuele jongeren, maar meer kennis hebben over mogelijkheden binnen scholen en dit beter bespreken met de scholen, eventueel met een CLB als bijhorende partner. Er moet meer geïnvesteerd worden in flexibelere combinatie trajecten gedeeltelijk buiten de school, vanuit de redenering, in de school verdient de voorkeur, maar activering primeert nog altijd op gewoon thuis blijven zitten. Dit vraagt wederom, tijd, geduld, vertrouwen, warmte en veiligheid. Ouders hebben hier ook een rol in te spelen door gezond kritisch hun kinderen te ondersteunen. Het puberbrein is niet af, ouders moeten mee beslissen en uiteindelijk de eindverantwoordelijkheid nemen. Bedrijven moeten inclusiever werken. De media zet vaak de economische kosten van staking en dergelijke in de kijker, misschien moeten ze ook eens de economische kost berekenen van het ontbreken van de nodige psychische hulp voor jongeren.