Een sterke samenleving heeft aandacht voor mentaal welbevinden.

Ik heb deze stelling besproken met mijn cursisten (module Communicatie, Ligo Gent, centrum voor basiseducatie). Het onderwijs kan hieraan bijdragen om mensen te ondersteunen in het ontdekken van hun talenten en sterke kanten. Het gevoel hebben dat je kan meedoen in de samenleving, dat je ergens bijhoort, zorgt er net voor dat je je fit kan voelen in je hoofd. Mensen naar waarde schatten in al hun authenticiteit, hen helpen bij het formuleren van een eigen mening en ze ook motiveren om die te kunnen uiten; dat kan het onderwijs al doen om ervoor te zorgen dat we samen die sterke samenleving kunnen vormen en dat we ook samen die zorg voor elkaar uitdragen.

Elke burger zou zich bewust moeten zijn van het feit dat er onzichtbare ziektes zijn, zowel psychische als fysische. Dit moet bespreekbaar en zichtbaar worden gemaakt. Het lijkt erop dat er een 'verharding' optreedt op dit vlak, dat we ons er maar door moeten slaan als het wat minder gaat. We denken dat dit al uit de taboesfeer is gehaald, maar elke persoon die worstelt met zo'n ziekte zal je vertellen dat er nog altijd schaamte aan te pas komt. Het wordt ook nog altijd aangemoedigd om dit soort zaken voor jezelf te houden omdat je te kwetsbaar opstellen onveilig kan zijn. Daarnaast is het belangrijk dat we mensen toch ook zelf sterker maken; wat werkt wel? We mogen mensen niet het gevoel geven dat ze 'invalide' of 'ongeldig' zijn. Ze tellen wel mee. Hoe kunnen we zorgen voor meer werk op maat, meer ondersteuning en meer begrip? Hoe kunnen we mensen intrinsiek motiveren om uit hun zetel te komen en zich te engageren voor zaken?