Armoede aanpakken vraagt inzet van de hele samenleving.

Onderwijs kan armoede niet oplossen. Wat onderwijs wel kan doen is begrip tonen en meer inzicht verwerven in uitsluitingsmechanismen. Een leerling heeft zijn rekenmachine niet bij voor een toets. Hij heeft die aan zijn grote zus moeten meegeven omdat er maar 1 rekenmachine is en zij die nodig had voor haar examen in het hoger onderwijs. Je kan niet van pubers verwachten dat ze dusdanig ver doordenken en dit al inbouwen in hun handelen. Zulke zaken moeten beter worden opgevangen. Door zo'n leerling te berispen of een nota te geven, ga je net het stigma vergroten en hen nog dieper de put in duwen. Leerkrachten moeten daar sensitief mee omgaan. Dit wil voor alle duidelijkheid niet zeggen dat je een vrijgeleide moet geven, maar wel een manier moet vinden om regels en sociale uitsluiting te verbinden. En dat is een serieuze uitdaging,

Ook hier weer netwerk. Sociaal isolement is een belangrijke factor, waar we met zijn allen kunnen in bijdragen. Als een overheid er voor kiest om bijvoorbeeld een leefloon niet toe kennen aan iemand die zich agressief gedraagt, kan ik dat begrijpen vanwege de agressie, maar je straft zo niet alleen de agressor, maar ook de kinderen van de agressor, terwijl zij geen invloed hebben op hun ouder. Men denkt te veel individueel over zaken en te weinig contextgebonden. Als ik arm was, zou ik ook bijzonder boos zijn op deze maatschappij en mij in de steek gelaten voelen, immers ik kan aan niets meedoen of niets betalen, vind geen geschikte job, ben vaker ziek en andere hebben maandelijks een bedrag ter beschikking, waar ik jaarlijks maar kan van dromen. Ik zou ook het gevoel hebben dat niemand mij helpt. De maatschappij moet dus meer doen om dergelijke gezinnen uit hun sociale isolatie te halen en dit kan niet enkel vanuit het OCMW komen, dat al is overbevraagd.